Πόσο πρέπει να φοβόμαστε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ*;

Ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα των επενδυτών το τελευταίο διάστημα –το οποίο αφορά και την Κύπρο- είναι το πόσο πρέπει να φοβάται η επενδυτική κοινότητα μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η στάση που κράτησε η Αριστερά στην Ελλάδα, η αντιγραφή των επικοινωνιακών και συμβολικών στοιχείων από τον Ανδρέα Παπανδρέου που έχει υιοθετήσει ο Αλέξης Τσίπρας, ακόμα και ο γενικότερος πολιτικός λόγος του κόμματος, έχει προκαλέσει αρκετή αμηχανία για την πορεία της Ελλάδας κάτω από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι τυχαίο το νέο άνοιγμα της ψαλίδας στα σπρεντ, ούτε η καθυστέρηση στις τελικές αποφάσεις πολλών από τους επενδυτικούς οίκους, ενώ και το γενικότερο κλίμα έχει σαφώς επηρεάσει αρνητικά και τη «συμπεριφορά» του κυπριακού χρέους. Την ίδια στιγμή, αυτό που είναι σαφές, είναι πως η στάση Τσίπρα έχει απήχηση. «Ακόμα και ο Σαμαράς τάζει έξοδο από το Μνημόνιο», σχολίασε στην «Κ» ο Δημήτρης Παπαδημούλης, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και κατά πολλούς η πιο προφανής επιλογή για το Υπουργείο Οικονομικών σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορούσε να προσθέσει κανείς, πως το ίδιο έκανε και ο Νίκος Αναστασιάδης αμέσως μετά τις δηλώσεις Σαμαρά, κι αυτό προκάλεσε σαφή σχόλια από αγχωμένους επενδυτές. Η κυπριακή κυβέρνηση «στρογγύλεψε» τη δήλωση, συμπληρώνοντας πως μιλάμε για έξοδο «όπως την Ιρλανδία», εννοώντας «όχι όπως την Ελλάδα.»

Αυτό όμως που διαφαίνεται είναι πως η στάση του ΣΥΡΙΖΑ έχει αλλάξει. Το κόμμα της αριστεράς στην Ελλάδα, καθώς ράβει κουστούμι, «έχει ωριμάσει», παραδέχεται ο κ. Παπαδημούλης. Πριν μερικά χρόνια ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ήταν ένας ακόμα ευρωβουλευτής της απορριπτικής αριστεράς, που δύσκολα κατάφερνε να εκφράσει θετικό λόγο, πέρα από την άρνηση στα πάντα.

Πλέον μιλά θετικά. Και, έχει χάσει τα φοβικά σύνδρομα –μπροστά στο κέρδος, μπροστά στους επενδυτές, μπροστά στην ανάγκη να τιμήσει η χώρα τις υποχρεώσεις που ανέλαβε με τα δάνεια της. Ο λόγος του παραμένει «Αριστερός», κι αυτό είναι θεμιτό. Έχει όμως αλλάξει κάτι εξαιρετικά σημαντικό.

Πλέον, αυτό που παρατηρεί κανείς είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εγκαταλείψει τον πολιτικό λόγο με τον οποίο απορρίπτονται τα βασικά εργαλεία της οικονομίας. Κι αυτό ήταν ανέκαθεν το μεγάλο κενό (και η μεγάλη ένσταση) στον λόγο της Αριστεράς. Η τεχνική πτυχή της οικονομίας, τα εργαλεία πολιτικής, είχαν αντιμετωπιστεί με ιδεολογική διάθεση για πολλά χρόνια. Επιτόκια, επενδύσεις, εποπτεία και ρύθμιση, εκδόσεις χρέους, δεν αποτελούν ιδεολογήματα, αλλά αντιμετωπίζονταν ως τέτοια για πολλά χρόνια από κόμματα όπως το ΑΚΕΛ και το ΚΚΕ. Ακόμα κι ο ανταγωνισμός τυγχάνει διαφορετικής προσέγγισης από τον «νέο» ΣΥΡΙΖΑ που άρχισε πλέον να διαφαίνεται πίσω από τη σκόνη των συνθημάτων.

imagesΟ Παπαδημούλης σχολιάζει πως οι επενδύσεις –ξένες, ιδιωτικές, κρατικές- είναι «ευπρόσδεκτες», φτάνει, σχολιάζει, να «σέβονται τους νόμους της χώρας». Αναφέρεται στο εργασιακό δίκαιο, αλλά και στην διαφθορά και στους περιβαλλοντικούς κανόνες. Πίσω από τα υπονοούμενα, η στάση αυτή διαφέρει σοβαρά από τον φοβισμό που χαρακτηρίζει, για παράδειγμα, τον λόγο της κυπριακής Αριστεράς, η οποία επιμένει να χαρακτηρίζει την αναζήτηση του κέρδους ως μίασμα. Ούτε απορρίπτει ως ιδεολογικά απαράδεκτη την λογική των ιδιωτικοποιήσεων. «Να μην γίνει bir para», λέει ο Παπαδημούλης, και να μην γίνεται με τον διεφθαρμένο τρόπο, με συνεργασίες «διεθνών επιχειρήσεων και τοπικών ολιγαρχών» που γίνεται σήμερα. Αυτές οι ενστάσεις δεν είναι «Αριστερές», αλλά λογικές και ουδείς στον χώρο της Δεξίας, της Χριστιανοδημοκρατικής λογικής –ακόμα κι οι «απόγονοι» του Αντενάουερ- ή ακόμα της σοσιαλδημοκρατίας δεν μπορεί να διαφωνήσει εξ άντε με την λογική.

Μπορεί να μην πείθει –τουλάχιστον για εμάς, τους εκτός Ελλάδας Έλληνες- η πόζα του Τσίπρα που επιχειρεί να θυμίσει Παπανδρέου, αλλά αυτό που βγαίνει παρακολουθώντας τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πως το κόμμα κινήθηκε στον «ζωτικό χώρο» επιβίωσης της Αριστεράς. Έγινε σύγχρονο κόμμα, πολύ πιο σχετικό με την σοσιαλδημοκρατία, παρά την στείρα λογική της αντίδρασης, την συντηρητικότητα των λεγόμενων «προοδευτικών δυνάμεων» και την αντιστροφή σε ό,τι έχει να κάνει με την διαχείριση της χώρας κάτω από τις σημερινές συνθήκες.

Και, από αυτή την οπτική γωνία, ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται, σιγά-σιγά, «ΠΑΣΟΚ», ακόμα κι αν δεν υπάρχει Παπανδρεϊκή ηγεσία. Ο ίδιος ο Παπαδημούλης, εξάλλου, σχολιάζει πως ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι, η σοσιαλδημοκρατία.

Η μεγάλη πρόκληση του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι, ούτε η Τρόικα, ούτε η κρίση. Σε αυτούς τους χώρους δεν φαίνεται πως θα αλλάξουν και πολλά, παρά τα αναμενόμενα «σόου αντίστασης» που θα δούμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει κούρεμα χρέους, αναθεώρηση στόχων και ενίσχυση υποδομών. Θέτοντας αυτά τα θέματα, παραμένει εντός των όρων μιας γενικότερης, πανευρωπαϊκής (τουλάχιστον) συζήτησης. Στην περίπτωση της Ελλάδας, μάλιστα, το ζήτημα των υποδομών είναι ακόμα πιο επείγον από τις πιο πολλές από τις άλλες χώρες της Ευρώπης, ακόμα και της περιφέρειας: Συγκοινωνιακές, περιβαλλοντικές, τεχνολογικές και (ίσως το πιο επείγον), υποδομές με τη μορφή θεσμών και κρατικών δομών που να δουλεύουν.

Βασική υπόσχεση είναι η αντιμετώπιση της διαφθοράς, του ρουσφετιού και των τσιφλικάδων, τόσο στο κέντρο όσο και στην περιφέρεια. Σε μεγάλο βαθμό, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κουβαλά το αμαρτωλό παρελθών των προκατόχων του και δείχνει πως θέλει, πραγματικά, να ξεφύγει από την πολιτική διαφθορά. Αμφιβάλλω αν θα τα καταφέρει στην περιφέρεια, όπου το κόμμα δεν φαίνεται να έχει στήσει εναλλακτικούς μηχανισμούς που να του επιτρέπουν άλλη οδό από την «συνήθη» της διαπλοκής. Πάντως, το ξέρουν, ανησυχούν, κι αυτό είναι κάτι, χωρίς να σημαίνει πως θα τα καταφέρουν. Στο κέντρο, δε, το κυριότερο ερώτημα είναι πόσες αντοχές θα έχει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση εκλογής της, να αντισταθεί στις «συνήθεις» πρακτικές. Αυτά τα ερωτήματα, πάντως, καθιστούν ακόμα πιο επείγουσα την ανάγκη για υποδομές –θεσμικές και κρατικές.

Σε κάθε περίπτωση, το βασικό ερώτημα για πολλούς είναι πόσο πρέπει να τρομάζει το ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός ότι ο πήχης μπήκε πολύ ψηλά στο κοινωνικό «πρόσωπο» του κόμματος, το οποίο για αρκετό καιρό υποσχέθηκε πολλά πράγματα στον Ελληνικό λαό, τα οποία ήταν πρακτικά και τεχνικά αδύνατον να υλοποιηθούν, αλλά και το γεγονός ότι υποστήριξε για αρκετό καιρό πολιτικές που ακούγονται μεν όμορφες αλλά θα ήταν επιζήμιες (ή και παραπάνω) για την χώρα, έχει δικαίως τρομάξει. Πλέον, η εικόνα είναι διαφορετική. Το ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως έχει σοβαρευτεί, έχει ωριμάσει και έχει αντιληφθεί πως η ουσία είναι στο αποτέλεσμα κι όχι στα συνθήματα.

Αυτή η στήλη δεν υποστηρίζει ΣΥΡΙΖΑ, ούτε έχει άποψη για τις εκλογές στην Ελλάδα. Αλλά την ίδια στιγμή, δεν φοβάται πλέον για το μέλλον της Ελλάδας σε περίπτωση νίκης του στις εκλογές. Κι αυτή είναι μια μεγάλη ανακούφιση.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει ένα σοβαρό ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

*Με αφορμή τη συνέντευξη Παπδημούλη στην Καθημερινή (ακολουθεί)

2 thoughts on “Πόσο πρέπει να φοβόμαστε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ*;

  1. «Σε μεγάλο βαθμό, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κουβαλά το αμαρτωλό παρελθών των προκατόχων του και δείχνει πως θέλει, πραγματικά, να ξεφύγει από την πολιτική διαφθορά»

    Πραγματικά, δεν κουβαλά το αμαρτωλό παρελθόν.
    ΕΙΝΑΙ το αμαρτωλό παρελθόν.
    Από 4% ακροαριστεροί συριζαίοι, σε 1 χρόνο έγιναν 27 % και ισως γίνουν και 42% κάποια στιγμή όταν πλησιάζει η ώρα να μοιράσει ότι έχει μείνει απο τα ιμάτια της χώρας.
    Το άλμα έγινε γιατί σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ (το δημόσιο και οι γύρω από αυτό σιτιζομενοι κηφήνες) μετακινήθηκε στον Σύριζα γιατί νομίζουν ότι μπορουν να συνεχίσουν την κραιπάλη με την κουτάλα στον κρατικό κορβανά.
    Η οικογένεια Παπανδρέου και ο κωστάκης καραμανλής άφησαν την χώρα ημιθανή.
    Ήρθε η ώρα για την χαριστική βολή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s