Και στο βάθος Φρανκφούρτη

Το βασικό ερώτημα ήταν κατά πόσον μπορούσε η κυβέρνηση και η Κεντρική Τράπεζα να αποφύγει το αναπόφευκτο. Πλέον, θα πρέπει κανείς να διαβάζει την ιστορία του ELA της Λαϊκής με αρκετή προσοχή. Το «χαρτί» που έβγαλε χτες η New York Times δεν ήταν, ούτε επίσημο έγγραφο αλλά ούτε, τελικά, και κάποιο πόρισμα, αλλά οι σημειώσεις ενός ανθρώπου που είχε πρόσβαση σε πολλές πληροφορίες, ενδεχομένως για σκοπούς ιστορίας, ή και για σκοπούς «αρχείου».

Πάντως, το γράψιμο είναι κάπως γνώριμο, και οι εκφράσεις της καθομιλουμένης που χρησιμοποιούνται στην αγγλική, δίνουν την εντύπωση πως πρόκειται, είτε για απευθείας μετάφραση, είτε για γράψιμο στο «στυλ» της ελληνικής γλώσσας. Οι συνειρμοί οδηγούν σε συγκεκριμένο άτομο ως συγγραφέα του κειμένου, κάτι που ωστόσο δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως έχουμε ακόμα μία καταγραφή των όσων έγιναν σε μια κατεδάφιση που έγινε σε αργή κίνηση και με παρατεταμένες παρατυπίες σε βάθος χρόνου. Μοναδική ουσιαστικά δικαιολογία ήταν πως το Μνημόνιο θα έσωζε ένα οικοδόμημα που δεν είχε καμία ελπίδα να σωθεί και πως η στήριξη της Τρόικας θα αποσοβούσε τον κίνδυνο να πεθάνει ο πεθαμένος.

Το τελευταίο χαρτί βάζει στο στόχαστρο και τον πρώην Διοικητή, Αθανάσιο Ορφανίδη, σημειώνοντας πως ναι μεν έκανε κάποιες κινήσεις που ήταν αναγκαίες, εξαναγκάζοντας την ηγεσία της Λαϊκής σε έξοδο, αλλά αυτό ήρθε πολύ αργά για να αλλάξει κάτι. Επιπλέον, και ενώ είναι πλέον δεδομένο ότι η τράπεζα ήταν πέραν κάθε σωτηρίας όταν ο ELA ξεπερνούσε τα 5 δισ. ευρώ, το μέγεθος του προβλήματος έπρεπε να ήταν αντιληπτό από πριν. Το έγγραφο λέει πως υπήρχε συνεννόηση για την κρατικοποίηση της Λαϊκής.

Αυτή η διαπίστωση ελέγχεται εκ των πραγμάτων –εξάλλου είχε γίνει μια χωρίς ελπίδα αλλά ειλικρινής προσπάθεια να πωληθεί όσο-όσο η τράπεζα σε Κινέζους, Ρώσους, Λονδρέζους και Αμερικανούς. Οι ευθύνες, πάντως, παραμένουν, τόσο για τον κ. Ορφανίδη που άνοιξε την πόρτα, όσο και για τον κ. Δημητριάδη που περίμενε, λέει, να σώσουν άλλοι μια τράπεζα από τη χρεοκοπία, αρκετούς μήνες μετά που χρεοκόπησε, κι αφότου, όπως είπε, «γίνουν πρώτα εκλογές».

Βασικό ερώτημα αφορά και τα άτομα εντός της Κεντρικής Τράπεζας που, υπηρεσιακά, υπέγραφαν πως η τράπεζα είναι «δυναμικά φερέγγυα», δηλαδή είναι μια χαρά αν την σώσει κάποιος. Η στάση ισοδυναμεί με την εκτίμηση πως ο νεκρός είναι μια χαρά, αν αναστηθεί.

Αυτό που συνέβηκε με την ιστορία της Λαϊκής, είναι πως επικράτησε η δειλία και η αχαμπαροσύνη. Η στάση της Κεντρικής Τράπεζας κατά και μετά την διάσωση της Λαϊκής, αλλά και της κυβέρνησης που υπνοβατώντας πήρε τη χώρα στην καταστροφή, δεν έχουν ελαφρυντικά. Κι αυτό διότι, όσο δύσκολη κι αν είναι η επιλογή, όταν έχει μπροστά σου μόνο μία, δεν μπορείς να αμφιταλαντεύεσαι για πολύ.

20090704_Kennedy_Ave_Antonis__241_-1-galleryΚι αυτό είναι ένα σοβαρό μάθημα που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε για το παρόν. Πέρα από την απόδοση ευθυνών, είναι εξαιρετικά σημαντικό να δούμε και πού πάει πλέον η πορεία του τραπεζικού συστήματος. Η Κεντρική Τράπεζα δεν μπορεί να δηλώνει πως θέλει να μειώσει τα επιτόκια και να πιέσει τις τράπεζες να δώσουν δάνεια.

Πρώτο, δεν είναι δουλειά της Κεντρικής να πιέζει τις τράπεζες να δώσουν δάνεια.

Δεύτερο, το σύστημα δεν έχει «αρκετή ρευστότητα» και κάθε φορά που το λέει η Διοικήτρια, απλά επιβεβαιώνει πως δεν ξέρει τα στοιχεία της ίδιας της Κεντρικής. Μοναδική τράπεζα που έχει ρευστότητα, είναι η Ελληνική, η οποία έχει τα πιο ισχυρά κίνητρα στον κόσμο να δώσει δάνεια ασχέτως επιτοκίου: Το «γήπεδο» είναι κενό, έχει ευκαιρία να παίξει, έχει ευκαιρία να αποκτήσει μερίδια αγοράς, της στοιχίζει πολλά να διατηρεί ρευστό στην Κεντρική και δεν μπορεί να τονώσει την κερδοφορία της αν τα λεφτά κάθονται. Άρα, κάτι άλλο συμβαίνει. Όπως φαίνεται και με την ιστορία του ELA, αν προσπαθείς να λύσεις το πρόβλημα που δεν υπάρχει, αλλά τρέχεις να αντιμετωπίσεις κινδύνους ανύπαρκτους, τότε η καταστροφή είναι φυσιολογικό συνεπακόλουθο.

Τρίτο, η ανεξαρτησία της Κεντρικής Τράπεζας πρέπει να γίνεται σεβαστή. Η ανεξαρτησία, όμως, είναι δρόμος δύο κατευθύνσεων. Αν δεν δεχόμαστε να παρεμβαίνουν οι πολιτική στην Κεντρική, την ίδια στιγμή οι κεντρικοί τραπεζίτες που «παίζουν πολιτική», είναι εξίσου επικίνδυνοι.

Τέλος, η αλήθεια κρύβεται εύκολα για λίγο, αλλά πάντα βγαίνει στην επιφάνεια, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Υπάρχουν πολλά μάτια, πολλά αφτιά, πολλοί υπολογιστές για να διασωθούν τα λερά μυστικά σε μεγάλους οργανισμούς όπως τις μεγάλες ή τις κεντρικές τράπεζες.

Σε συνδυασμό και με τις αποκαλύψεις της NYT που προηγήθηκαν του χτεσινού δημοσιεύματος, αυτό που είναι πλέον σαφές, είναι πως η όλη σχέση Λαϊκής-Κεντρικής κινήθηκε εκτός κανονισμών και πως αυτό συνέβαλε στην καταστροφή όσο τίποτε άλλο. Η σχέση αυτή «εποπτευόταν» από την Φρανκφούρτη που, κι αυτή «έπαιξε πολιτικά» και ως εκ τούτου φέρει ευθύνη. Τα αιτήματα της Κύπρου για να γίνει μια κίνηση με μετατροπή του ELA σε μακροπρόθεσμη υποχρέωση, έχουν πλέον μια νέα βάση: Φταίει και η ΕΚΤ για την παραβίαση των κανόνων.

Η προσπάθεια των τριών τελευταίων Κεντρικών Τραπεζιτών να δουν τα πράγματα με «πολιτικό» μάτι, αποδείχτηκε επικίνδυνη. Η επιμονή τους να είναι αδιάβαστοι, αδικεί τις γνώσεις και τις ικανότητες τους, και στοιχίζει στην οικονομία. Η προτεραιότητα που δίνουν σε κίνητρα άλλα από εκείνα των όρων εντολής τους, αποτελεί βόμβα στις κολόνες της οικονομίας. Και, τα μηνύματα θα πρέπει επιτέλους να γίνουν αντιληπτά: Πρώτα ο τόπος και μετά εσείς. Στο κάτω-κάτω, καλά περάσατε…

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει ένα σοβαρό ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τον προϋπολογισμό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s