Υπάρχουν, άραγε, και κερδισμένοι;

Όχι, ο κίνδυνος δεν αφορά στον Τσίπρα. Δεν αφορά στα όσα μπορεί να γίνουν, πάλι, στην Ελλάδα. Κουρέματα ομολόγων στα οποία οι τράπεζες, βλακωδώς εκτέθηκαν, μαζικά δάνεια με γελοίες εξασφαλίσεις ή ανοίγματα που δεν έχουν λογική, αποτέλεσαν την αρχή του προβλήματος. Και, αν την πληρώσαμε τελικά με απώλεια αξίας και με την αναξιοπρέπεια μιας «δωρεάν» υποχρεωτικής πώλησης ενεργητικών σε τιμή ηττημένου με Diktat, και μάλιστα σε έναν ανταγωνιστή μας, όλα αυτά είναι σήμερα στο παρελθόν. Ο κίνδυνος από εδώ και μπρος, είναι άλλος.

Η δική μας Βουλή έχει και πάλι αναστείλει το τίποτε, θέτοντας την πορεία του τόπου σε κίνδυνο. Και, το χειρότερο, είναι πως βασικές διαπιστώσεις για το όλο θέμα που αφορά στη συμπεριφορά της Βουλής, έχουν περάσει στα μαλακά.
Πρώτο, καλό θα ήταν να διερωτηθεί κανείς πόσοι και ποιοι από εκείνους που ψηφίζουν για τα Μη Εξυπηρετούμενα και τις Εγγυήσεις, έχουν συγκεκριμένη και προσωπική σύγκρουση συμφερόντων.

Δεύτερο, η Βουλή αναστέλλοντας τον νόμο για τις εκποιήσεις, ξέρει πολύ καλά ποιοι είναι εκείνοι οι λίγοι που προστατεύονται. Είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις όπου οι επηρεαζόμενοι ενός νόμου μπορούν να καταγραφούν ονομαστικά: Αυτοί που η Βουλή αποφάσισε να προστατέψει είναι καλά γνωστοί στις λίστες των «30 μεγάλων», των «25 μεγάλων», των «developers» ή όπως αλλιώς μπορεί να ονομαστεί η λίστα.
Κανένας μικρός οικογενειάρχης και η πρώτη κατοικία του δεν προστατεύτηκαν από τη Βουλή. Αντίθετα, προστατεύονται μόνο εκείνοι που έπρεπε πρώτοι να δέχονται την πίεση. Πλέον, μόνο η δικαιοσύνη τους ασκεί μια κάποια πίεση.

Τρίτο, αν θεωρούσαν τη δουλειά τους αρκούντως σημαντική για να εξετάσουν τα στοιχεία πριν σχολιάζουν οι βουλευτές, θα έβλεπαν πως τα στοιχεία που υπάρχουν δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση τις αστείες αναφορές σε «μαζικές εκποιήσεις». Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι δεν είμαστε Ισπανία όπου μερικές χιλιάδες γειτνιάζοντα και παρόμοια σπίτια πακετοποιήθηκαν. Δεν είναι ούτε το ότι δεν συμφέρει σε καμία περίπτωση στις τράπεζες να προχωρήσουν σε εκποιήσεις μικρών κατοικιών και διαμερισμάτων. Αν ρωτούσαν τι λένε τα νούμερα, θα έβλεπαν πως 51% των στεγαστικών ΜΕΔ που κατέχονται από ανέργους έχουν ήδη αναδιαρθρωθεί στην Τράπεζα Κύπρου, που είναι και η μεγαλύτερη. Θα έβλεπαν επίσης πως το 57% των στεγαστικών σε μικρούς λιανικής που είναι ΜΕΔ έχουν επίσης αναδιαρθρωθεί.

Οι αριθμοί δείχνουν πως δεν υπάρχει πρόθεση για εκποιήσεις στους μικρούς. Αντίθετα, εκείνοι που δεν αναδιαρθρώθηκαν, είναι οι μεγάλοι. Ίσως οι μεγάλοι να έχουν και μεγάλους φίλους…

Την ίδια ώρα δεν διερωτήθηκαν τι γίνεται αν βρεθούμε σε αρνητική αξιολόγηση από την Τρόικα. Τα 800 και πλέον εκατ. ευρώ σε ρευστότητα από την ΕΚΤ θα πρέπει να επιστραφούν. Κάτι τέτοιο θα πατήσει τη ρευστότητα και θα αυξήσει τον ELA. Θα είναι, δηλαδή, αδύνατο να ανοίξουν οι τράπεζες το ρουμπινέτο και να δώσουν ξανά δανεισμό στην οικονομία.

Με τη σειρά του, αυτό σημαίνει πως μένουμε σε ύφεση για τα καλά και φέτος. Επιπλέον, η όλη προσπάθεια που γίνεται, σε στενή συνεργασία και με την Κεντρική Τράπεζα, για να μειωθούν τα επιτόκια, θα μπλοκαριστεί. Με αυτά τα δεδομένα, οι κινήσεις της Βουλής μας οδηγούν σε μια εικόνα ξεκάθαρη: Θα υπάρχουν ελάχιστα δάνεια, με υψηλά επιτόκια, χωρίς αναδιαρθρώσεις κι όλη αυτή η εικόνα θα έχει αντίκτυπο στην ανάπτυξη και στην ανεργία.

Κι όλα αυτά για να προστατέψουν ορισμένοι τους μεγάλους, επικαλούμενοι τους μικρούς που τελικά θα πληρώσουν και πάλι τη νύφη.
Δεν είναι τυχαίο που, με βάση αυτή την εικόνα, έχουν αρχίσει να γίνονται συνειρμοί από ορισμένους – υπάρχουν πολιτικοί, άραγε, που βλέπουν προσωπικά κομματικά, εκλογικά ή άλλα οφέλη στην περίπτωση εκτροχιασμού της προσπάθειας να επιστρέψει η οικονομία σε συνθήκες ανάπτυξης; Υπάρχει, διερωτούνται, κάποιο άλλο κίνητρο, πολιτικό ίσως, που οδηγεί ορισμένους στην προσπάθεια να προστατέψουν τους μεγάλους επικαλούμενοι τους μικρούς; Υπάρχουν κόμματα που θα κερδίσουν αν η Κύπρος πέσει και πάλι στο περσινό χάος;

Οι τράπεζες έκαναν τρομερά λάθη. Οι αμαρτίες δεν ξεπλένονται εύκολα. Την ίδια ώρα, όμως, και καθώς πλέον άρχισε συνειδητά και μεθοδικά η διόρθωση των λαθών, η αλλαγή στάσης απέναντι στον πελάτη και η εξυγίανση του τρόπου λειτουργίας τους, ορισμένοι πολιτικοί ενδεχομένως να μη θέλουν κάτι τέτοιο. Ή τουλάχιστον, έτσι συμπεριφέρονται.

Ο Μιχαλης Περσιανης είναι διευθυντής Εταιρικών Σχέσεων της Τράπεζας Κύπρου. Οι απόψεις είναι προσωπικές.

One thought on “Υπάρχουν, άραγε, και κερδισμένοι;

  1. Το 2004, το πολιτικό σύστημα απέρριψε διευθέτηση του Κυπριακού με επιστροφή της Μόρφου και της Αμμοχώστου για χάριν των ντιβέλοπερ και δεν θα θυσιάσουν ένα πρόγραμμα με την τρόικα για το χατίρι τους; Αλλά αφού καταφέρνουν να φλομώνουν τα ερτζιανά με ανοησίες κάθε μέρα χωρίς κανένα κόστος θα ήταν μεγάλη έκπληξη αν δεν πετύχαιναν να θυσιάζουν το συμφέρον του συνόλου για το συμφέρον των ολίγων προφασιζόμενοι το πρώτο. Κάθε φορά που εκείνα τα κόμματα (ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ) συνεργάζονται για ό,τι δήποτε (Κυπριακό, οικονομία, εκλογές και πάει λέγοντας) πετυχαίνουν τον σκοπό τους (εξαίρεση ίσως η εκλογή Φαίδωνος) και το τίμημα αποδεικνύεται κατόπιν δυσβάσταχτο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s