Βρέθηκε ΔΣ για την Κεντρική

www.kathimerini.com.cy

Μάικ Σπανός, Αλέκος Μιχαηλίδης και Στέλιος Κοιλιάρης τα νέα μέλη

 

Τελικά η Κεντρική Τράπεζα αποκτά Διοικητικό Συμβούλιο πριν καν διορίσει CEO η Τράπεζα Κύπρου. Σύμφωνα με πληροφόρηση, τρία νέα μέλη διορίζονται στην Αγία Παρασκευή, γεγονός που καθιστά πλέον δυνατή τη λειτουργία της Κεντρικής, η οποία παρέμεινε χωρίς ΔΣ μετά την παραίτηση τεσσάρων μελών του και την άρση του διορισμού του Σπύρου Σταυρινάκη στη θέση του Υποδιοικητή.

Οι νέοι διορισμοί αφορούν στους Μάικ Σπανό, Αλέκο Μιχαηλίδη και Στέλιο Κοιλιάρης. Στο ΔΣ της Κεντρικής, το οποίο στο παρόν στάδιο είναι διμελές, συμμετέχουν εξ οφίκιο ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας, Πανίκος Δημητριάδης και ο Νίκος Kωνσταντίνου.

Αναμένεται πως οι διορισμοί θα ανακοινωθούν τις επόμενες ώρες.

Μια σπόντα που είχε τη σημασία της

Στο χτεσινό μου κείμενο (Άποψη) στην Καθημερινή, έγραψα μεταξύ άλλων:

Όλα δείχνουν πως σήμερα η Κεντρική Τράπεζα θα ανακοινώσει τον διορισμό του Μ. Κολακίδη στη θέση του εκτελεστικού συμβούλου. Πέρα από το γεγονός ότι ο κ. Κολακίδης έλαβε τις περισσότερες ψήφους από το ΔΣ της τράπεζας, το γεγονός πως έλαβε 10 ψήφους έναντι 2 του επόμενου στη σειρά, καθιστά την επιλογή του σχεδόν βέβαιη από τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, ο οποίος δεν φαίνεται να εκφράζει ενστάσεις στην επιλογή παρά το γεγονός ότι φερόταν προτιμούσε τον κ. Χρήστου.

Η σπόντα για την καθαρή προτίμηση Χρήστου από τον Διοικητή, είχε τους λόγους της αλλά και την πληροφόρησή της. Δυστυχώς, παρά τις ελπίδες πως δεν θα είχαμε νέα παρέμβαση από την Κεντρική Τράπεζα με σκοπό να προ-ελέγχονται οι αποφάσεις του ΔΣ της Τράπεζας Κύπρου, φαίνεται (πάλι) πως ο Διοικητής “απέσυρε” το ενδιαφέρον του κ. Κολακίδη για την θέση του CEO.

Με βάση τη ψηφοφορία που έγινε στο ΔΣ, με την οποία δεύτερη επιλογή αποτελεί ένα “διευθυντήριο” από ενεργά στελέχη της ΒοC και της Λαϊκής, μπορούμε να κάνουμε μια πρόβλεψη: Είτε θα οδηγηθεί το πράμα προς τον κ. Χρήστου με απροκάλυπτη απόρριψη της ψηφοφορίας του ΔΣ, είτε θα γίνουν νέες αλλαγές εντός της τράπεζας, με το στέλεχος Α.Σ. να τοποθετείται επικεφαλής “διευθυντηρίου”.

Απολύσεις 3000 στην Κύπρου, αλλά το πρόβλημα είναι αλλού

Τα δύσκολα για την Τράπεζα Κύπρου δεν έχουν σε καμία περίπτωση περάσει. Την ώρα που άλλες τράπεζες καταφέρνουν να την βγάλουν (σχετικά) καθαρή μέσα από το χάος που έχει δημιουργηθεί, και την ώρα ακόμα που άρχισαν να φαίνονται οι κερδισμένοι από την καταστροφή της Λαϊκής και της Τρ. Κύπρου, η νέα τάξη πραγμάτων στην κατεξοχήν συστημική τράπεζα του τόπου, συνεχίζει να προκαλεί ανησυχία.

Όλα δείχνουν πως σήμερα η Κεντρική Τράπεζα θα ανακοινώσει τον διορισμό του Μ. Κολακίδη στη θέση του εκτελεστικού συμβούλου. Πέρα από το γεγονός ότι ο κ. Κολακίδης έλαβε τις περισσότερες ψήφους από το ΔΣ της τράπεζας, το γεγονός πως έλαβε 10 ψήφους έναντι 2 του επόμενου στη σειρά, καθιστά την επιλογή του σχεδόν βέβαιη από τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, ο οποίος δεν φαίνεται να εκφράζει ενστάσεις στην επιλογή παρά το γεγονός ότι φερόταν προτιμούσε τον κ. Χρήστου.

Πολλοί θεωρούν πως, κάτω από το σκήπτρο του Διαχειριστή, ο νέος CEO δεν θα έχει ουσιαστικές εξουσίες. Ωστόσο, την ίδια ώρα είναι καλά γνωστό πως ο κ. Κολακίδης θα κληθεί να βρει τον τρόπο να «πείσει» πολλούς εργαζόμενους να αποχωρήσουν από την τράπεζα πριν καν παραδώσει το Σχέδιο Αναδιάρθρωσης στον διάδοχό του. Στόχος, όπως αναφέρουν οι εκ των έσω, είναι να αποχωρήσουν 1000 με 1500 άτομα. Αυτοί θα είναι η πρώτη φουρνιά με άλλους τόσους να απολύονται κάτω από το σχέδιο αναδιάρθρωσης.

Το σύνολο των3.000 αποχωρήσεων, όμως, είναι μάλλον αισιόδοξο και θα πρέπει να αναμένεται πως το τελικό νούμερο των νέων ανέργων από την Τράπεζα Κύπρου θα είναι τελικά ακόμα μεγαλύτερο. Αυτό δεν είναι επιλογή  – το επιβάλλουν τα νούμερα.

Οι αντιδράσεις θα είναι πολλές. Ήδη παραπονιούνται οι υπάλληλοι της πάλαι ποτέ Λαϊκής πως αυτοί είχαν ήδη μειώσεις μισθών και βρίσκονται σε δυσμενή θέση, προφανώς χωρίς να κατανοούν πως εργοδότης τους δεν υφίσταται πλέον και πως η απόλυση είναι το φυσικό συνεπακόλουθο όσων συνέβηκαν. Ίσως μια αρχή να είναι πως τα υψηλόβαθμα στελέχη της Λαϊκής, που έβλεπαν, ήξεραν αλλά δεν μιλούσαν, να μπορούν να κριθούν κατά τεκμήριο ακατάλληλοι για την «νέα» Τρ. Κύπρου. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία.

Αν η διαχείριση των αντιδράσεων μπροστά στις επιλογές δεν μπορεί παρά να κάνει η νέα διοίκηση της Τρ. Κύπρου, αποτελεί πρόκληση, η τελική διάσωση της τράπεζας είναι το μεγάλο στοίχημα.

Ένα σημείο που δεν λαμβάνει την σημασία που του αξίζει, είναι η μοίρα που θα έχουν, τελικά, τα μεγάλα δάνεια που έχει παραχωρήσει η τράπεζα σε ένα μικρό αριθμό επιχειρηματιών. Η «Κ» έγραψε πρόσφατα πως πέντε επιχειρηματίες κρατούν σχεδόν 1δισ. ευρώ σε δάνεια που δύσκολα μπορούν να εξυπηρετηθούν. Το γεγονός μάλιστα πως μερικοί από αυτούς τους επιχειρηματίες αποτελούν το κυριότερο λόμπι υπέρ της λίρας (κάτι που θα «φάει» το χρέος τους) είναι ενδεικτικό της απελπισίας τους, αφού τους οδηγεί σε ακραία επιχειρήματα που θα ήταν μεν καταστροφικά για την Κύπρο, αλλά θα διάβρωναν τα αστρονομικά τους χρέη..

Την ίδια ώρα, η πρώτη δημοσίως γνωστή πράξη στο distress selling, που αφορούσε στην επίσης καταχρεωμένη Aristo Developpers, ανοίγει την πόρτα για επιπλέον κινήσεις αυτού του είδους. Όπως έγραψε η «Κ», πολλά funds αναζητούν μη εξυπηρετούμενα δάνεια, εταιρείες με μη βιώσιμη μόχλευση και άλλα προβληματικά ενεργητικά για να αγοράσουν και να τα οδηγήσουν σε κούρεμα και αναδιάρθρωση.

Σχόλια από τους διευθυντές αυτών των fundsείναι σαφή, πως η Τράπεζα Κύπρου δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Όταν πέντε άτομα σου χρωστούν ένα δισ. ευρώ που δεν θα εισπράξεις ποτέ, δεν πωλούνται αυτά τα δάνεια με έκπτωση της τάξης του 3%, 5% ή10%. Τα παραφουσκωμένα ενεργητικά στον ισολογισμό της Τρ. Κύπρου, όπως έχουν ανακοινωθεί, δεν μπορούν να πείθουν κανένα.

Και, εν μέρει γι αυτό τον λόγο, ούτε ο λόγος 13% στην κεφαλαιακή επάρκεια ισχύει.

Ο κ. Κολακίδης, μαζί με το ενδιάμεσο ΔΣ, θα πρέπει να λάβουν τολμηρές αποφάσεις, με κεντρικό σκοπό να σωθεί η τράπεζα. Η πώληση προνομιακού μετοχικού κεφαλαίου (ακόμα και σε βάρος των κουρεμένων νέων μετόχων) σε ξένη τράπεζα με ατσαλένια φήμη, ίσως να είναι μια από τις σημαντικότερες κινήσεις που θα πρέπει να σκεφτούν, χωρίς ταμπού.

Ωστόσο, πέρα από αυτό, θα πρέπει να δοθεί και μια λύση στην μεγάλη έκθεση της τράπεζας στα λίγα σε αριθμό, αλλά τεράστια σε αξία προβληματικά δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων το καθένα. Το γεγονός ότι ορισμένοι από αυτούς τους επιχειρηματίες είναι και οι κύριοι υπέρμαχοι της λίρας, θα πρέπει να λειτουργεί ως προειδοποίηση για το πώς να αντιμετωπιστεί μια προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος που δημιουργούν τα δάνεια τους.

Ωστόσο, αντί να παραμένουν ως ενεργητικά της τράπεζας αυτά τα δάνεια –κάτι που μόνο ως λογιστική λαμογιά μπορεί να ερμηνευτεί- θα πρέπει να προχωρήσει το distress selling, η απομείωση και η αναδιάρθρωσή τους.

Από τώρα, θα πρέπει να είναι όλοι σαφείς με τον νέο CEO: Δουλειά σας, να σωθεί η τράπεζα. Αν δεν αντέχετε τις παρασκηνιακές πιέσεις, μην αναλάβετε.

Όρος, ίσως να έπρεπε να είναι πως αν πληρώνεις τους υπαλλήλους σου με κουπόνια αντί λεφτά, δεν μπορείς να έχεις λόγο για το μέλλον του νομίσματος, αφού τα προσωπικά σου συμφέροντα είναι ακριβώς αντίθετα με εκείνα του τόπου. Κι αυτό δεν αφορά ένα, αλλά δύο από τους έντιμους κύριους που επιχείρησαν να προωθήσουν ακόμα και την στήριξη της «νέας λίρας» από τη Τουρκική Κεντρική Τράπεζα.

Ο κ. Κολακίδης είναι αρκετά έμπειρος για να ξέρει σε τί χάος μπαίνει. Αλλά οι απαιτήσεις που πρέπει να έχουμε από τον ίδιο, είναι τεράστιες και θα παρακολουθήσουμε τη στάση του, από την αρχή.

Επίσης, πρέπει να προχωρήσει το ΓεΣΥ και να εκπονηθεί ΜΔΠ. Και τα λεφτά από το γκάζι, μακριά από τους πολιτικούς.

Σημαντικές οι εξελίξεις για το FLNG

Με βασικό τους σκοπό την εκμετάλλευση των απομονωμένων κοιτασμάτων φυσικού αερίου, οι εταιρείες εξόρυξης αναμένουν με μεγάλο ενδιαφέρον την ολοκλήρωση των μελετών και την παραγωγή πλωτών μονάδων υγροποίησης φυσικού αερίου.

Η επιλογή αφορά, κατά βάση, σε μικρά κοιτάσματα που βρίσκονται μακριά από στεριά, γεγονός που καθιστά την αξιοποίησή τους ακριβή. Σε γενικές γραμμές, τα «εύκολα» κοιτάσματα, σε ρηχό βάθος και με καλή πωρότητα πετρωμάτων και «καθαρό» προϊόν, έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Γι’ αυτό και η βιομηχανία του αερίου κοιτάζει με μεγάλο ενδιαφέρον στην εισαγωγή νέων μέσων εξόρυξης που να θέτουν πλέον στο παιχνίδι και τα μη οικονομικά κοιτάσματα.

Με αυτές τις αλλαγές να έχουν ήδη προχωρήσει στο στάδιο της εισαγωγής (π.χ. οριζόντιες γεωτρήσεις, χημική επεξεργασία των «πηγαδιών» και διάσπαση των πετρωμάτων με υγρά), το επόμενο μεγάλο βήμα αφορά πλέον στην εν πλω υγροποίηση του φυσικού αερίου. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούν οι εταιρείες εξόρυξης να προχωρήσουν σε επί τόπου φόρτωση των τάνκερ αερίου, τα οποία θα κατευθύνονται άμεσα προς τις αγορές. Σήμερα, μοναδική επιλογή είναι να μεταφέρεται στη στεριά το «ακαθάριστο» μεθάνιο όπου υγροποιείται, με τη μεταφορά αυτή να γίνεται συνήθως με αγωγούς που είναι εξαιρετικά ακριβοί. Στις περιπτώσεις μάλιστα που λόγω απόστασης ή γεωλογικών δεδομένων δεν μπορούν να αναπτυχθούν αγωγοί, τα κοιτάσματα παραμένουν ανεκμετάλλευτα.

Το World Energy Agency προβλέπει πως η ζήτηση για φυσικό αέριο, που φέτος είναι στα 3,3 tcf τον χρόνο, θα αυξηθεί στα 5 tcf το 2035, καταγράφοντας μια αύξηση 50%, παρά την υποτονική ζήτηση των τελευταίων μηνών, η οποία μείωσε τα κέρδη του φυσικού αερίου σε σχέση με τα κέρδη που αποκομίζουν οι εταιρείες από το πετρέλαιο.

Οι ίδιες οι επιχειρήσεις εκτιμούν πως περισσότερα από 2.000 tcf βρίσκονται ανεκμετάλλευτα σε υποθαλάσσια κοιτάσματα παγκοσμίως. Πάντως, με δεδομένο πως τα κυπριακά κοιτάσματα είναι σχετικά «εύκολα» (ρηχά, ευνοϊκές γεωλογικές συνθήκες, κοντά στη στεριά κ.λπ.), αυτό θα αποτελέσει ένα πλεονέκτημα για την Κύπρο, αφού με τις τιμές να είναι δεδομένες παγκοσμίως, ενδεχομένως θα έχουμε συγκριτικά φτηνή παραγωγή.

SBM
Η SBM έχει προχωρήσει περισσότερο από τις περισσότερες εταιρείες στην προετοιμασία πλωτών εξεδρών υγροποίησης. Η εταιρεία ανακοίνωσε, στο πλαίσιο του Συνεδρίου OTC πως είναι πλέον έτοιμη να αρχίσει δοκιμές σε μοντέλα για έλεγχο των σχεδίων που έχουν ολοκληρωθεί.

Η εταιρεία εκτιμά πως, καθώς οι εταιρείες θα αναγκαστούν να αρχίσουν εκμετάλλευση των πιο δύσκολων (και ιδίως απομακρυσμένων) κοιτασμάτων, η ζήτηση για FLNG θα αυξηθεί δραματικά την επόμενη δεκαετία, ενώ μέχρι το 2018 οι κεφαλαιουχικές δαπάνες για FLNG αναμένεται πως θα συνεχίσουν να αυξάνονται.

H SBM σχεδιάζει σκάφη που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε κοιτάσματα μικρότερα από την «Αφροδίτη», της τάξης των 0,2 μέχρι 5 tcf, ανάλογα με το ύφος της παραγωγής. Υπάρχουν περίπου 700 τέτοια κοιτάσματα παγκοσμίως. Η Αφροδίτη εκτιμάται στα 7 tcf.

Ωστόσο, η εταιρεία έχει επιλέξει τη μετατροπή υφιστάμενων τάνκερ φυσικού αερίου σε FLNG, αντί για τη ναυπήγηση νέων σκαφών, γεγονός που την καθιστά, εκτός από πρωτοπόρο, και αρκετά φτηνή επιλογή. Ουσιαστικά, η SBM προτείνει τη συνένωση δύο υφιστάμενων τάνκερ LNG σε ένα, δημιουργώντας έτσι τη σχετική πλατφόρμα.

Σε παρόμοια φάση σχεδιασμού και παραγωγής βρίσκεται και η  βρετανική FlexLNG. Και οι δύο «προέρχονται» από εργασίες FPSO (πλωτή παραγωγή, αποθήκευση και εκφόρτωση), αλλά για πρώτη φορά σχεδιάζεται και υγροποίηση.

Prelude
Με ταχείς ρυθμούς προχωρεί η Technip στον σχεδιασμό και ναυπήγηση του Prelude, το οποίο θα είναι ένα θηριώδες σκάφος του οποίου οι διαστάσεις προκαλούν δέος. Είναι το μεγαλύτερο σκάφος που έχει ναυπηγηθεί ποτέ και σύμφωνα με τη Samsung, της οποίας τα ναυπηγεία έχουν ήδη αρχίσει δουλειά, θα είναι έτοιμο το 2017.

Το «Πρελούδιο», που θα είναι έξι φορές μεγαλύτερο από τα αεροπλανοφόρα κλάσης Nimitz (τα μεγαλύτερα στον κόσμο) θα έχει μήκος περίπου μισό χιλιόμετρο και ύψος 70 ορόφων από την ίσαλο γραμμή, μέχρι την κορυφή του. Λόγω του μεγέθους του, το σκάφος θα μπορεί να αντέξει τους μεγαλύτερους τυφώνες (κατηγορίας 5), και οι 3 κινητήρες 6700 ίππων θα το διατηρούν σταθερό στο νερό ανά πάσα στιγμή.

Χρειάστηκαν 1,6 εκατ. ανθρωποώρες εργασίας για να ολοκληρωθεί η φάση της «έρευνας και ανάπτυξης» για το σκάφος. Σε αυτό εργάστηκαν 600 μηχανικοί για τον σχεδιασμό του.

Πελάτες της Technip για το Prelude είναι η βραζιλιάνικη Petrobras και η μαλαισιανή Petronas, με το κόστος να φτάνει στα έξι δισ. δολάρια για το κάθε σκάφος. Το συμβόλαιο σχεδιασμού για την πρώτη έχει ήδη ολοκληρωθεί, σύντομα θα έχει ολοκληρωθεί και ο σχεδιασμός για την Petronas, μητρική της γνωστής μας Vitol.

H Technip δηλώνει ανοικτά πως έχει αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα στην εκπόνηση του τεραστίων διατάσεων έργου, τόσο λόγω των προκλήσεων της εν πλω υγροποίησης (π.χ. οι θερμοκρασίες -161 βαθμών κελσίου και η δραματική μείωση του όγκου του αερίου μετά την υγροποίηση), όσο και λόγω του μεγέθους του σκάφους. Η πυρασφάλεια, η πλοήγηση και πλοϊμότητα, η ασφάλεια προσωπικού από τυχών καταστροφές (πχ εκρήξεις), κ.λπ. έπρεπε να σχεδιαστούν από την αρχή.
Το σκάφος που θα αξιοποιήσει το κοίτασμα «Prelude» της Αυστραλίας (εξού και η ονομασία της κλάσης αυτής των σκαφών), το οποίο βρίσκεται σε απαγορευτικά μεγάλη απόσταση από την ξηρά, αποτελεί τον πραγματικό πρωτοπόρο της βιομηχανίας.

Άλλες εταιρείες
Πάντως, στους ηγέτες του FLNG καταγράφονται επίσης και η Royal Dutch Shell, ενώ οι πρώτες σημαντικές κινήσεις εντοπίζονται και από εταιρείες όπως η Exxon Mobil, η Woodside και η Chevron. Πληροφορίες αναφέρουν επίσης πως στην κούρσα έχουν μπει, εκτός αγοράς, και κρατικά εργαστήρια σχεδιασμού της Κίνας, και ίσως ακόμα και του Πακιστάν. Αυτές οι πληροφορίες, όμως, δεν κρίνονται ως σοβαρές από τη διεθνή βιομηχανία. Η κινέζικη κρατική εταιρεία (CNOOC), πάντως διαρρέει πως «ετοιμάζει» μονάδα για την περιοχή του Tianjin.

Gun control and the nightmare scenario

I find my trips to the US to be always refreshing, if for nothing else, at least for the high level of civic dialogue, the robust public debates over a variety of issues and the eloquent discussion always easy to find on matters of public life.

This time, the entire clash of opposites over gun control, took me by surprise. Although I have a gun at home, I just couldn’t be convinced on the merits of the arguments against gun control. Needless to say, the Bill of Rights is a living document. And, despite the fact that Americans do say that frequently, it strikes a foreigner as shocking that they really don’t understand it sometimes: Its very worth, its value as part of the constitution, is precisely that it never shows its age, allowing for solutions to current problems.

Those opposing (some) gun control don’t seem to see this, or at least they don’t seem to want it. More interestingly, I heard a shocking argument –made, to my bemusement, by intelligent people- that imposing controls on guns “treats law-abiding citizens as if they are potential criminals”. Well, kinda, but only if you really want to push it.

I find it hard to accept that people actually believe this. Do they also object to screening at airports? After all, you can’t even take a drink through security –that should certainly count as “not trusting law-abiding citizens”, surely; yet after 9-11 there’s been no debate even over some of the more silly and unnecessary of the procedures that TSA follows. Other examples of governmental control also fall in the same category. Police stopping cars with no taillights; demanding car registration; fingerprinting at airports…

Not even the worst of it

Beyond the constant stream of news that comes from the US to the rest of the world about siblings shooting each other, fired workers going berserk and the school shootings that seem to have become a favorite American pastime, the basic question is much more fundamental: Given the existing threats, and given public interest in controlling the availability of weapons, which is the least restrictive means of achieving this?

The US Supreme Court has had a lot to say about levels of scrutiny and this is not the place for such a review. Perhaps there should be a way to determine how much firepower is for self-protection and how much is simply insane. And, perhaps the courts are the best place to decide this: After having heard some of the politicians talk about this, I would insist that even a randomly set of limits (like the trimester randomness in Roe v. Wade) would be better than letting politics decide.

But there is something quite sinister about a man who insists that they need a banana-magazine “for their own protection”. You know what? No, you don’t. You don’t live in the far West, you have a government around. And, if you think you need a chain-fed machine gun for your own protection, frankly you should get your head examined.

 

The real nightmare

The real issue, though, is not that. The real issue is that people don’t seem to feel threatened any more. After an initial shock in 2001 and after about a decade of fear, Americans have returned to a strange sense of complacency. They accept strict security as a necessary evil, but the discussion over security is gone alongside much else:  the legacy of the war in Iraq; the ongoing struggle with terror (which many Americans feel is over); even Guantanamo, the “proof that Americans are lying when they talk about human rights”; all these have fallen off the radar. This is perhaps the fate of bad economic times, but while the cycle will turn in the economy, managing the “decline of the empire” still has a very long way to go. Especially if you hope to reverse it.

And this brings us back to the nightmare scenario. After 9-11, when “sleeper cells” became a household expression, we entered a period of lone strikers, foreshadowed by Tim McVeigh in Oklahoma and leading (so far) to the Tsarnaevs in Boston. Some of them were impulsive. Others, like the shoe bomber, were too challenged to be a real threat, even though they got really close.

But these are not the nightmare scenario. The nightmare scenario is a mix between sleeper cells and loan strikers.

Imagine five sleeper cells scattered across the country. On a Monday, one of them starts off by mowing down a store in North New Jersey then takes off, switching cars along the way. Gets to Pennsylvania, where he throws a grenade into a hairdressers’ in a strip mall, then mows down the Chinese food restaurant next door. He continues to do this across the North East, hitting random places and driving long distances, killing indiscriminately.

Such a scenario is bad enough; although Americans justifiably pride themselves in having top-notch law enforcement –even on a local level- it would take a couple of days to find this sleeper cell – especially if he has pre-arranged switch-cars. Lets assume he’s caught (probably committing suicide-by-cop) on Wednesday.

Imagine, then, that two things happen in the meantime: First, a long string of letters, mailed from across a large area in the Mid West, laden with Anthrax (or probably something much simpler, a toxin or a poison) starts slowing down mail deliveries and making people wonder if something organized in going on.

Then, say on Thursday or Friday, a string of copy-cat killings like the DC snipers’ starts hitting say Chicago, or Dallas, or Denver. He could use the widely sold Ruger rifle for 450 bucks, with solid results from about 100 yards.

By the time that sleeper cell is caught, household attacks –random home invasions with lots of firepower leading fast, in-and-out murders starts gripping say, San Diego, or San Francisco. Perhaps they could use a Mossberg for 300 bucks plus ammo.

By Monday, half the country is under the grip of terror. Real terror, random but deliberate, from which nobody is safe, could be flung into every Middletown in the country. No heavy bombs that might be tracked, no high-value targets that can be guarded. Just sniper rifles, grenades, submachine guns and fully automatic weapons. And a car.

This is way too easy; and probably just a matter of time.

And no airports, no bridges or trains or World Trade Centers; instead, the targets could be clinics hairdressers’, bars, strip malls, pharmacies, homes. I’m making this up as I go, but we’re still two sleeper cells into the nightmare scenario and it’s been a week into this low-grade but protracted terrorist strike. Imagine someone using the popular AR-15, standing in the middle of nowhere somewhere, striking at a passing train.

And if these guys are careful and well planned, with five or six sleepers, they could make sure this lasts a month. With each attacker caught or killed, another one could be activated.

Worst of all, you’d never know when it ended, especially if strikes came at intervals with a pause lasting anywhere between a few hours and a few days between each string of attacks.

I’ve thought about this scenario throughout my counter-terrorism classes in 2004. I’m sure the authorities –and probably al-Qaeda or others, as well- have pondered them. Although maintaining sleeper cells is much harder these days, it’s not impossible to keep perhaps as many as 8 or 10 or more.

This is the scenario you need to be talking about when you’re thinking about banana magazines, Heckler & Kochs, chain-fed machine guns, and –oh, yes- about background checks.

A new Columbine? School or campus shootings? That’s the least of your problems…

Ray Manzarek, RIP

Προς εν πλω υγροποίηση

Η επιλογή της πλωτής υγροποίησης για την εκμετάλλευση και εξαγωγή του φυσικού αερίου αποτελεί ένα από τα πιο βασικά –αν όχι το βασικότερο– σενάρια που απασχολούν τις εταιρείες εξόρυξης.

Ήδη, στο Ισραήλ γίνεται έντονη δημόσια συζήτηση για την επιλογή αυτή, όχι μόνο για τους προφανείς, τεχνικής φύσεως λόγους, αλλά και για πολιτικούς λόγους: Η εν πλω υγροποίηση αποτελεί μια θεωρητικά ασφαλή επιλογή αντί για την επίγεια υγροποίηση που αποτελεί «υψηλής αξίας» στόχο για αντιπάλους της χώρας. Ακόμη πιο σημαντικές, όμως, είναι και οι πολλές αντιδράσεις που εισπράττει η κυβέρνηση του Ισραήλ από τοπικές κοινωνίες που βρίσκονται κοντά στις προτεινόμενες περιοχές ανάπτυξης τερματικών αερίου.

Πρελούδιο

Στο λιμάνι Ashdod, κοντά στο οποίο έχει ήδη αναπτυχθεί τερματικό για την παραγωγή του κοιτάσματος «Μαίρι- Β» και για το «Ταμάρ», ήδη υπάρχουν πολλές έντονες αντιδράσεις, οι οποίες αντανακλούν και τη γενικότερη διάθεση που υπάρχει στη χώρα σχετικά με την ανάπτυξη τερματικών φυσικού αερίου.

Αυτά τα δεδομένα έχουν βάλει την επιλογή της πλωτής υγροποίησης (Floating Liquified Natural Gas, FLNG) στο τραπέζι για τα καλά.

Στην περίπτωση της Κύπρου, η κατάσταση είναι ακόμη πιο ξεκάθαρη. Μπορεί μεν οι αντιδράσεις στη δημιουργία τερματικού κοντά στο Βασιλικό να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλες –ιδίως μετά και την παραπλήσια ανάπτυξη της Vitol που ετοιμάζει τερματικό πετρελαίου– αλλά τα τεχνικά δεδομένα επιβάλλουν τη σοβαρή εξέταση της επιλογής για FLNG (μιλάμε πάντα για υγροποίηση, όχι αποϋγροποίηση).

Το ρήγμα του «Ερατοσθένη», ουσιαστικά ένα μεγάλο υποθαλάσσιο όρος, καθιστά εξαιρετικά προβληματική και ιδιαίτερα δαπανηρή την ανάπτυξη αγωγού που να μεταφέρει το φυσικό αέριο από την περιοχή εξόρυξης στο τεμάχιο «Αφροδίτη» προς την ξηρά όπου θα γίνεται η υγροποίηση. Όσον αφορά στην οικονομική λογική μιας τέτοιας κίνησης, αποφασιστικής σημασίας στοιχείο θα ήταν και ο όγκος παραγωγής, όχι μόνο στο «Αφροδίτη», αλλά και στα άλλα τεμάχια εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Φυσιολογικά, ένας τέτοιος αγωγός δεν θα μετέφερε στην ξηρά μόνο την παραγωγή του Αφροδίτη, αλλά και το αέριο από άλλα κοιτάσματα.

Εξίσου σημαντική είναι και η επιλογή για μεταφορά και του αερίου από το «Λεβιάθαν» στις κυπριακές ακτές, μια επιλογή που δεν αποκλείεται από το Ισραήλ, το οποίο θα μπορούσε να προχωρεί σε κατευθείαν εξαγωγή εντός ευρωπαϊκών συνόρων, προς την Ε.Ε.

Αυτές οι παράμετροι θα έκριναν τόσο την οικονομική λογική ενός αγωγού, όσο και τα τεχνικά χαρακτηριστικά του: Πού θα κτιστεί, από πού θα περνά, τι διάμετρο θα έχει κ.λπ.

Προκρίνεται το FLNG
Αξιοσημείωτο είναι πάντως και το γεγονός ότι η Noble Energy τηρεί μια θετική στάση απέναντι στο FLNG. «Θεωρούμε πως είναι μια βιώσιμη και ανταγωνιστική επιλογή», σχολίασε ο Κιθ Έλλιοτ, αντιπρόεδρος της εταιρείας με ευθύνη για την ανατολική Μεσόγειο.

Οι μελέτες για ανάπτυξη της σχετικής τεχνολογίας ακόμα συνεχίζονται, αλλά η Noble  φαίνεται να γλυκοκοιτάζει την πλωτή υγροποίηση ως το βασικότερο σενάριο για τις επιλογές της. Αξίζει να σημειωθεί πως η εταιρεία θεωρεί πως η χρήση αγωγών (μετά την υγροποίηση ή συμπίεση) για σκοπούς εξαγωγής του προϊόντος, δεν είναι ελκυστική.

Έτσι, η επιλογή του FLNG καθίσταται ακόμη πιο «λογική».

«Έχουμε ακόμα πολλά να μάθουμε για το FLNG. Πρόκειται για την τελευταία λέξη της τεχνολογίας και σίγουρα αποτελεί επιλογή για την ανατολική Μεσόγειο», τόνισε ο κ. Έλλιοτ. Κατά τη διάρκεια του ΟTC, εκπρόσωπος της Technip σχολίασε στην «Κ» πως, πράγματι, η εταιρεία συζητά με τη Noble. «Σίγουρα, για τα μεγέθη των αναγκών της Noble, δεν είναι κατάλληλο το Prelude. Όταν μιλάμε για το πρωτότυπο, το ‘‘σκάφος 001’’, πρέπει να είσαι μια Shell ή μια Exxon για να έχεις τα μεγέθη», σχολίασε ο εκπρόσωπος της Technip.
«Σίγουρα, όμως, μιλάμε με τη Noble για επιλογές που να αφορούν στις δικές τους ανάγκες, με κινήσεις που να εξασφαλίζουν εξυπηρέτηση των κοιτασμάτων τους στην ανατολική Μεσόγειο μέσα από την τεχνολογία FLNG».

Σημειώνεται, επίσης, πως η Delek έχει ήδη προσεγγίσει, σύμφωνα με πληροφορίες μας, την Technip, η οποία ναυπηγεί το «επιστημονικής φαντασίας» τέρας, «Prelude», για να συζητήσουν τις επιλογές του FLNG. H  Delek έχει επίσης «συζητήσει το θέμα» και με την Daewoo, στην οποία ανήκει το ένα από τα δύο ναυπηγεία που χρησιμοποιεί η Technip για το Prelude (το άλλο είναι της Samsung). Η Daewoo προορίζεται για ναυπήγηση του σκάφους Prelude  που παράγγειλε η  Petronas.

Δεν θέλει αγωγό η Noble
Η επιλογή του FLNG καθίσταται ακόμα πιο φυσιολογική για τη Noble από τη στιγμή που η εταιρεία έχει διαμορφώσει ήδη σαφή προτίμηση για τη μη χρήση αγωγών στην εξαγωγή του προϊόντος της από την ανατολική Μεσόγειο. Η προτίμηση αυτή δημιουργεί τις συνθήκες που καθιστούν πιο λογική επιλογή την υγροποίηση εν πλω.

Η στάση της Noble  όσον αφορά στον αγωγό είναι μάλλον σαφής: «Πιστεύουμε πραγματικά πως το LNG είναι η κατάλληλη επιλογή», είπε ο Κιθ Έλλιοτ. «Οι αγωγοί είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, και όχι μόνο για πολιτικούς λόγους. Ούτως ή άλλως, οι αγωγοί δεν συσχετίζονται ευνοϊκά με το φυσικό αέριο».

Η στάση έχει πολλά να κάνει και με τις προοπτικές εξασφάλισης αγορών για τη Noble. «Θέλουμε να διαθέτουμε το προϊόν μας στην παγκόσμια αγορά. Το LNG σου επιτρέπει να κάνεις ακριβώς αυτό το πράγμα», τόνισε ο κ. Έλλιοτ. Με τα ναύλα να καθίστανται όλο και φθηνότερα για το LNG, και με την τεχνολογία να μειώνει τα κόστη σχεδόν σε ολόκληρο το φάσμα εργασιών της υγροποίησης, είναι σαφές πως η ευελιξία που επιτρέπει η επιλογή του LNG, αποτελεί ένα σημαντικό επιπλέον στοιχείο που να προκρίνει υγροποίηση έναντι της συμπίεσης.

Αυτά τα δεδομένα, καθιστούν ακόμη πιο λογική επιλογή την εν πλω υγροποίηση, νοουμένου πάντα πως τα άλματα που κάνει μέχρι σήμερα η σχετική τεχνολογία θα συνεχίσουν να καταγράφονται και πως οι επιλογές θα βρίσκονται ήδη σε φάση υλοποίησης και αξιοποίησης μέχρι το χρονικό σημείο κατά το οποίο θα ληφθούν οι τελικές αποφάσεις. Αυτό το σημείο, όταν θα έχει πλέον «κλείσει» για τα καλά το θέμα, τίθεται, σύμφωνα με πληροφορίες, μέσα στο 2016, ίσως ακόμα και το 2017.